Kül

 

Karanlık çökerken, içimde her gece

Ruhum savruluyor, sonsuz bilinmeze

Baharda bin yaprak, soldu bak bu tende

Meleklerin payı, yok bu hikâyede

Puslu yüzün düşte, şiirde görünür

Zihnim bir bilmece, içten içe çürür

Şair mezarıdır, loş kütüphaneler

Sessizliğe gömük, kırık tüm heceler

Umut dedin bana, inan ki kalmadı

Gözyaşım yerine, yağmurlar ağladı

Sönmüş bir ateş var, hâlâ küllerimde

Hatıran yankılanır, her bir köşede

Fırsat varken sustuk, kırıldık sessizce

Yandık, kül olduk hep, kederden derince

Uyan bu rüyadan, son kez bak yüzüme

Gitmeden dünyadan, bırak bir nişane